With love from Jasper!

Vancouver is echt de meest geweldige fietsstad waar we ooit geweest zijn. Tientallen kilometers fietspad langs het water, door de stad, en de stad uit. We hebben de hele dag gefietst zonder ook maar een keer een stoplicht tegen te komen, zo handig is het allemaal aangelegd. Er zijn niet echt toeristische attracties in Vancouver, maar om te wonen lijkt het een fijne stad, met zoveel parken, strand op een paar minuten lopen van het centrum, nog meer natuur net buiten de stad, en die fietspaden dus. Alleen die regen, die is jammer. Maar wij lijken weer geluk gehad te hebben en we hebben met mooi weer mee kunnen doen aan het kinderfestival daar. Circus kijken, sokpoppen maken, hoelahoepen, suikerspinnen eten, leuk om eens iets niet toeristisch te doen.
Vanuit Vancouver zijn we aan het eerste deel van onze treinreis begonnen, 20 uur naar Jasper. De trein, die de stoere naam 'The Canadian' heeft is een bijzondere ervaring. Heel knus zaten we met z'n vieren in ons eigen coupeetje met eigen WC en wasbakje, af en toe een wandelingetje naar de speciale uitzichtwagons met koepels er bovenop, of de panoramawagon die enorm grote ramen heeft. Of naar de restauratiewagen, want als je een slaapruimte hebt komen de maaltijden er automatisch bij. Echte maaltijden, met een menu en een glas wijn. Op een gegeven moment werd omgeroepen dat er muzikale passagiers aan boord waren en dat ze een optreden zouden geven in een van de uitzichtwagons, dus Leila en ik hebben een folkconcertje bijgewoond.
Het is heel grappig om in Jasper te zijn, we horen en zien continu Jasper's naam. En drie van de vier gezinsleden lopen inmiddels in een 'Jasper rocks' t-shirt rond (de 'I love Jasper' t-shirts waren er niet meer in onze maat). En verder natuurlijk ansichtkaarten gekocht met 'Greetings from Jasper'. Jasper is niet zo kaartschrijverig, dus heel handig dat ie er zelf niks meer bij hoeft te schrijven. Naast grappig is het ook erg, erg mooi rondom Jasper. Het stadje ligt middenin een nationaal park, dus tussen de reusachtige Rocky Mountains. De bergen zijn indrukwekkend, en de meren en gletsjers ook. En veel dieren! We hebben herten, elanden, 'big horn' schapen, geiten, en een zwarte beer gezien! Zomaar, langs de weg stond die beer, en toen ie klaar met eten was stak ie zo recht achter onze auto over. Natuurlijk veel gewandeld, en op de regenachtige dag lekker in de hot springs gezeten. Omdat de kabelbaan naar een van de toppen nogal duur was, en omdat we wel weer eens wat lichamelijke beweging konden gebruiken, ben ik naar boven gelopen en zijn Jasper en Leila samen naar beneden gelopen. Bijna boven raakte ik de weg kwijt omdat er zo'n laag sneeuw nog lag dat de paden niet te zien waren. Uiteindelijk toch weer teruggevonden. Jasper en Leila waren op de terugweg minder gelukkig, zij raakten in het bos de weg kwijt en zijn al klauterend en zoekend uiteindelijk bij de weg uitgekomen. Ons grootste avontuur tot nu toe. Je moet er maar niet al te veel bij nadenken hoe dichtbij beren we misschien wel geweest zijn...
Via de Icefields Parkway zijn we naar Banff gereden. Volgens velen de mooiste weg ter wereld, maar wij zijn er nog niet over uit of ie echt mooier is dan de Scenic Byway 12 tussen Zion en Capitol Reef. De 12 was mooi omdat het iedere 20 km heel anders was en deze Parkway was juist mooi omdat het landschap van bergen en meren en gletsjers maar door en door gaat. Halverwege gestopt voor een top toeristische attractie, met bus met enorme banden de gletsjer op. Toeristisch en duur, maar wel een kans om eens op een gletsjer te staan. Wat een enorme ijsmassa. En dan te bedenken dat het vroeger nog veel groter was. Sowieso is het trouwens continu stoppen langs de weg, om watervallen, canyons, meren en dieren te bekijken, en zo kun je over een snelweg van 300 km de hele dag doen. Ik schrijf dit vanuit Banff, wat ook midden in een nationaal park ligt en waar de omgeving weer net zo mooi was. Omdat de kinderen niet weer wilden wandelen hebben we gisteren geocaching gedaan, een soort speurtocht. We kregen vijf vragen en vijf sets coordinaten, die we in de TomTom hebben ingevoerd. Je rijdt naar dat punt toe en dan zoeken maar naar een klein zwart doosje met daarin het antwoord op de vraag, een logboekje waarin je kan schrijven wie je bent en wanneer je er was en kleine dingetjes die je kan ruilen met een kleinigheidje van jezelf, zoals stickers, stuiterballen, etc. We hebben er vier van de vijf gevonden, genoeg om onze beloning bij het informatiecentrum op te halen. Ook nog gezellig uit eten geweest met een ex-collega van Jasper die zo'n beetje dezelfde reis heeft gemaakt als wij, en is blijven hangen in Banff. Voor een half jaar, want om er echt te gaan wonen en werken is lastig, de huizen zijn erg duur en er zijn bijna alleen maar banen in horeca en toerisme. Opvallend was dat ze net zoals mijn nichtje in Amerika niet erg positief was over de Amerikanen, zij dat ook niet waren over de Canadezen, ze vonden de Canadezen net zo erg als de Amerikanen met hun auto's en shopping malls. Blijkbaar zijn het leuke vakantielanden, maar is het anders als je er woont. Alhoewel er veel Nederlanders zijn die daar ooit anders over dachten. We komen voortdurend Nederlanders tegen die zo na de Tweede Wereldoorlog naar Canada zijn vertrokken. Waarvan veel die als kind zijn vertrokken nauwelijks Nederlands spreken, omdat hun ouders na emigratie meteen over zijn gestapt op Engels, ook binnenshuis. Lijkt me best een raar idee, als Jasper en ik onderling de hele tijd Engels zouden praten. Morgen rijden we terug naar Jasper om daar aan het tweede deel van de treinreis te beginnen, 62 uur tot aan Toronto, drie nachten en twee dagen. Maar veel boeken en puzzels meenemen, want er is geen internet in de trein!

Zwarte beer

Zo dichtbij was ie dus

Mia met Jasper op de achtergrond

Tot hier kwam de gletsjer 20 jaar geleden

Met de toeristenbus de gletsjer op

Het erg blauwe Peyto meer