Nog meer dieren

Net terug van een 9 daagse trip naar het westen van Uganda met z'n allen. Heel gezellig met z'n negenen en een boel bagage in een Toyota HiAce busje over goede en minder goede wegen. Af en toe leverde dat heel wat kindergeschreeuw langs de kant van de weg op. Marten en Inger hadden een mooi en afwisselend reisplan in elkaar gezet. Te beginnen met een overnachting bij een familie met een klein weeshuis, die hiermee bij verdienden voor de scholing van de weeskinderen. Erg leuk om onze kinderen en de kinderen daar zo met elkaar te zien spelen. Leila heeft haar eerste penvriendin, Gift heet ze. Vanuit daar met een van de kinderen die daar was opgegroeid en nu reisgids is een wandeling gemaakt naar een waterval en kratermeren en onderweg mooie verhalen gehoord hoe de grotten en meren volgens overleveringen zijn ontstaan. Daarna door naar het bekendste nationale park, Queen Elizabeth. Marten en Inger, en Jasper en ik hebben daar chimp tracking gedaan, dus het bos in op zoek naar chimpansees. Een geweldige ervaring om zo door een prachtig bos te struinen en dan inderdaad ook de chimpansees van dichtbij te zien! Kinderen mogen niet mee, te gevaarlijk, want chimpansees eten kleine dieren (en eventueel dus ook kinderen). Op weg naar de volgende accommodatie hadden we een mazzeltje: een leeuw in de boom gezien! Sowieso al moeilijk te spotten deze boomklimmende leeuwen, dus dat was een gelukje, maar dan ook nog langs de doorgaande weg, waardoor we niet weer toegang tot het park hoefden te betalen (en daar ben je al gauw 30 USD pp aan kwijt)! En toen via een lange, bochtige, stoffige weg naar Kabale waarvandaan we met een bootje naar een eiland gingen naar het leukste verblijf van de trip. Een Amerikaan is hier ooit een lokaal toerisme project begonnen, en hij is nu al een tijd weg, maar het loopt nog altijd geweldig. Mooie huisjes en hutten, allemaal losstaand en met uitzicht op het meer. Alle energie en heet water met zonne-energie, en lekker buiten douchen. Zonne-energie hebben we trouwens vaak bij de accommodaties, echt interessant om te zien hoe veel daarin ontwikkeld is de afgelopen tien jaar. Heerlijk eten ook, leuke wandelingen en natuurlijk kano's. Iedereen verplaatst zich met een kano van een uitgeholde boomstam, een heel rustgevend gezicht al die kano's op het meer. Zelf ook gevaren, best moeilijk om zo'n kano rechtdoor te laten gaan. Onderweg terug naar Kampala nog een tussenstop bij park Lake Mburo, het enige park in Uganda waar zebra's te zien zijn. En die hebben we dan ook gezien tijdens onze ochtendwandeling. Het was erg droog, een lastige tijd voor de dieren, we hebben heel wat botten, schedels en dode dieren gezien. Vandaag in Kampala weer even bijgekomen en lenzenvloeistof gekocht, want dat was niet makkelijk op het platteland. En morgen weer op pad, het laatste reisje, naar Jinja, waar de Nijl begint!

Marten en Leto achter de waterval

Uganda ligt op de evenaar

Mooi landschap

Chimpansee

Leeuw in de boom!

Lekker buiten douchen

Gaat prima in de kano

Het blijven mooie beesten (en zo fotogeniek)

In Uganda

We kregen al vragen over onze blog en hoe het in Uganda is, dus bij deze weer eens een bericht. We zijn dus in Uganda en het is er goed. We zijn op bezoek bij mijn zus in Kampala en de kinderen van hen en van ons hebben elkaar meteen weer gevonden. Ze spelen wat af in de grote tuin waar altijd de zon schijnt. Kampala heeft een fijn klimaat, overdag zo rond de 25 graden en ’s avonds rond de 20. De eerste dagen hebben we niet zoveel uitgevoerd. De kinderen wilden net zo lief spelen, en we waren zelf ook aan de slome kant. Hoe het komt? Eindelijk moegereisd na vier maanden? Overblijfsel van de jetlag? Bijwerkingen van de malarone (anti malariapillen)? We weten het niet en het maakt ook niet uit, we sluiten zo prima aan bij het tempo van de meeste mensen hier. We hebben een ochtend een wandeling door Kampala gemaakt, en het deed ons heel erg denken aan Dar es Salaam ruim tien jaar geleden. Zou het er daar ook nog steeds zo uit zien? Eigenlijk is er niet zoveel te zien, veel gebouwen zijn oud en stoffig en nieuwe gebouwen hebben ook niet de meest opzienbarende architectuur. Maar hoewel er niet echt een attractie is kijk je je ogen uit naar de drukte op de weg, de winkeltjes, de mensen op straat, enzovoort. En de shopping malls! Die zijn er wel een stuk meer dan toen in Dar es Salaam. We hebben er al een SIM kaart en een nieuwe telefoon van nog geen 20 euro aangeschaft. En ook een 3G abonnement voor 25 euro waar we een maand mee kunnen doen en het bereik is verbluffend.

Nichtjes en neefje gingen nog een week naar school en zus en zwager waren aan het werk, dus afgelopen week zijn we met z’n vieren op stap geweest. Inger had een busje met chauffeur geregeld en zo zijn we naar het park Murchison Falls geweest. De wegen tussen de steden zijn geasfalteerd en goed, daarbuiten zijn we flink gehotseklotst op de stofwegen. We hadden een heel leuk huisje bij het park waar we ’s nachts af en toe wakker werden van de grazende nijlpaarden om ons heen en waar Leila tot haar schrik eventjes achterna werd gezeten door drie apen. En we zijn natuurlijk op safari geweest! De kinderen vonden het geweldig om wilde dieren in het echt te zien. Al kwam een van de olifanten wel erg dichtbij. Na 4,5 maand reizen zei Leila eindelijk dat dit leuker was dan school! We hebben de dieren  gezien vanuit de auto en vanaf een boottocht over de Nijl. Een bijzonder idee om hier diezelfde rivier te zien als in Egypte. Vanuit de boot de waterval van onderaf gezien, die we later ook van boven hebben gezien, een spectaculaire watermassa. In het park zijn minder verschillende dieren dan in Tanzania, maar het is leuk dat het minder toeristisch en dus minder geregeld is. Tijdens een van de bezoeken waren er maar drie andere auto’s in het park. Onderweg van het park terug naar Kampala een bezoek gebracht aan een dorp, waar een aantal mensen wat lieten zien over het leven daar. De kinderen keken hun ogen uit naar de kinderen in gescheurde schooluniforms, de hutjes, de verhalen over hoe het trouwen in z’n werk gaat, de winkeltjes, de dronken mannen, enz. Het was een erg arm dorp, waar mensen doodgaan aan eenvoudige ziektes omdat ze geen medicijnen kunnen betalen, veel kinderen niet of half naar school gaan, omdat ze geen geld hebben om een uniform te kopen, of te moe zijn om iedere dag 10 km heen en terug te lopen. Gelukkig is honger niet een probleem, want het is er erg vruchtbaar, we hebben tot nu toe heel veel groene landschappen gezien. Maar af en toe is het ook wel heel handig om wat geld te hebben… De reis afgesloten met een bezoek aan een neushoorn project. Die zijn een tijd geleden uitgestorven in Uganda door stropers (de hoorns brengen in Azië duizenden euro’s op), en de bedoeling van het project is om de neushoorns te herintroduceren. In 5 jaar is het aantal neushoorns al van 6 naar 13 gestegen, door geboortes en donaties uit andere landen. De planning is dat er over 15 jaar 35 zijn en dan gaat een deel naar Murchison Falls. En nu dus weer in Kampala waar we weer hartelijk onthaald werden! Fijn thuiskomen. Morgen met z’n negenen in de bus om een ander deel van Uganda te verkennen.

Kraanvogel, het nationale symbool van Uganda

De waterval

Wat zijn krokodillen toch enge beesten

Leeuwin

Een olifant dichtbij

De gids kocht onderweg wat vissen

Wachten op de veerboot

Bij de neushoorns

New York New York

Twee weken voorbij sinds het vorige bericht, en inmiddels alweer op zoveel plekken geweest. Vanaf Jasper eerst drie nachten en twee dagen in de trein. We hadden verwachten dat we ons heel erg zouden vervelen, maar daar zijn we niet aan toegekomen! Drie keer per dag werden we verwacht in de restauratiewagen, verder films gekeken, school gedaan, Canadese wijnen geproefd (typisch Canadees is ijswijn, een dessertwijn die met name in Azie erg populair is), naar het uitzicht gekeken, af en toe mochten we even de trein uit, en bovendien ging er iedere dag een uur af door de tijdzones. We waren van plan een dag of vijf in Toronto te blijven, zodat we niet in het weekend in Niagara Falls zouden zijn, maar een leuk en betaalbaar hotel of plek via AirBnB ofzo was zo lastig te vinden dat we er voor gekozen hebben om maar drie nachten in Toronto te blijven en langer in New York te zijn. Ook wel leuk om de vakantie af te sluiten zoals we die begonnen zijn, twee weken op dezelfde plek in een leuke stad. Toronto is vooral een heel grote stad (de grootste van Canada), met veel hoogbouw. Natuurlijk ook zeker leuke wijken en fijne restaurants, maar ik zal me Toronto niet heel lang herinneren waarschijnlijk. Wel veel complimenten naar Toronto voor het geweldige openbaar vervoer en de heel duidelijke OV plattegrond, zodat we zelfs de bussen met gemak konden gebruiken. Er was zelfs een express bus naar het nabijgelegen pretpark Canada's Wonderland. Dat konden we natuurlijk niet laten lopen. Lekker korte rijen en geweldige achtbanen, dus vooral Jasper had de dag van zijn leven. Toronto paste ook goed in een van onze thema's van onze vakantie, namelijk dat dingen dicht zijn als wij er zijn. Het design museum is ongeveer twee dagen per jaar dicht, en jullie raden het al, precies op de dagen dat wij er waren.
Jasper was al eerder bij de Niagara waterval geweest en die vond een overnachting daar wel genoeg. Mij leek dat zulk natuurgeweld wel meer dagen verdient, maar achteraf ben ik blij dat we er maar een dag zijn geweest. De waterval is zeker indrukwekkend, maar wat ze er allemaal om heen hebben gezet maakt het niet echt aantrekkelijk. Grote hotels, casino's, outlet shopping, spookhuizen, Madame Tussaud, enz. Ja, zeiden de, overigens erg aardige B&B eigenaren, dat zeggen alle Europeanen. Zij hadden er niet echt een probleem mee. De boottocht met de Maid of the Mist werd op allerlei plekken aangeraden, en hoewel het massale (ieder kwartier vertrekt er zo'n bootje met zeker honderd mensen in identieke blauwe regenponcho's) ons een beetje tegenstond zijn we blij dat we het hebben gedaan. Wat een topattractie! Dat bootje vaart zover als z'n motor het toestaat richting de waterval en wat je dan voelt, dat is geen nevel meer, dat is stortregen waar je kletsnat van wordt op de plekken waar je regenjas niet zit.
En nu in New York. Grappig om te zien welke uitstraling die stad heeft. Nog niet eerder hebben we zoveel mails en berichtjes gehad vanuit Nederland met 'Wow, New York', 'NY, ik ben jaloers!'. En het is natuurlijk ook een leuke stad. Via AirBnB zitten we in iemands huis in Brooklyn. Een lekker ruim huis met een fijne kinderkamer en een hangmat. In de straat en buurt is niet zoveel te beleven, helaas geen gezellige restaurantjes dichtbij. Er is wel een winkelstraat maar die zit vol met discountwinkels en fastfood ketens. Maar we zitten wel dichtbij een park en dichtbij een metrostation dus we kunnen makkelijk overal naar toe. En dat doen we dus ook, naar hele drukke en toeristische plekken zoals bijvoorbeeld Times Square en Ground Zero. Daar waar de Twin Towers ooit stonden zijn nu twee vijvers met watervallen, met een rand eromheen waar alle namen van de overledenen op staan. Erg mooi gedaan. Maar we gaan ook naar plekken waar je bijna vergeet dat je in de stad bent, zoals Greenwich Village, een wijkje midden in Manhattan met laagbouw, veel bomen en Parijs-achtige cafeetjes. En vandaag zijn we met een ferry naar Governors Island gevaren. Nog geen tien minuten op de boot en je bent in een andere wereld. Een eiland waar geen auto's mogen rijden, een festival sfeer, met kunstwerken waar je mee mocht spelen en grappige eettentjes. Dus we hebben wel eventjes  aan Roskilde gedacht... waar we dit voor het eerst sinds 21 jaar niet heen gaan. Was natuurlijk geen makkelijke beslissing, maar het was erg lastig te combineren met onze reis. De reis waarvan het Amerikaanse deel er bijna op zit. Over nog geen week vliegen we naar Nederland, waar we een overstap van een paar dagen hebben voordat we verder vliegen naar Oeganda, waar we mijn zus en gezin gaan opzoeken. Het reisboekje is al gekocht, en Inger heeft al een mooi plan gemaakt. In Nederland nog wat inentingen halen en kleding omruilen en dan zijn we er klaar voor. Wat temperaturen betreft kunnen we ons hier in NY al goed voorbereiden, het is hier iedere dag rond de 30 graden, dus zelfs nog warmer dan in Oeganda!

De lange trein (er waren hier veel muggen)

Toronto vanuit de CN Tower

Dat is 'm dan, de Niagara waterval

Het dappere bootje vaart er recht in 

Het nieuwe WTC (met herdenkingsmonument op de voorgrond)

Op governors island

Leila's oplossing voor heimwee

Leila mist af en toe haar vriendinnen een beetje. Hieronder zie je hoe je dat tegenwoordig oplost: ze speelt met Vere, Lotus en Mus een spelletje regenwormen terwijl ze aan het beeld bellen is (heet dat zo?). Vere had de stenen thuis en wij hadden ze ook mee. 

With love from Jasper!

Vancouver is echt de meest geweldige fietsstad waar we ooit geweest zijn. Tientallen kilometers fietspad langs het water, door de stad, en de stad uit. We hebben de hele dag gefietst zonder ook maar een keer een stoplicht tegen te komen, zo handig is het allemaal aangelegd. Er zijn niet echt toeristische attracties in Vancouver, maar om te wonen lijkt het een fijne stad, met zoveel parken, strand op een paar minuten lopen van het centrum, nog meer natuur net buiten de stad, en die fietspaden dus. Alleen die regen, die is jammer. Maar wij lijken weer geluk gehad te hebben en we hebben met mooi weer mee kunnen doen aan het kinderfestival daar. Circus kijken, sokpoppen maken, hoelahoepen, suikerspinnen eten, leuk om eens iets niet toeristisch te doen.
Vanuit Vancouver zijn we aan het eerste deel van onze treinreis begonnen, 20 uur naar Jasper. De trein, die de stoere naam 'The Canadian' heeft is een bijzondere ervaring. Heel knus zaten we met z'n vieren in ons eigen coupeetje met eigen WC en wasbakje, af en toe een wandelingetje naar de speciale uitzichtwagons met koepels er bovenop, of de panoramawagon die enorm grote ramen heeft. Of naar de restauratiewagen, want als je een slaapruimte hebt komen de maaltijden er automatisch bij. Echte maaltijden, met een menu en een glas wijn. Op een gegeven moment werd omgeroepen dat er muzikale passagiers aan boord waren en dat ze een optreden zouden geven in een van de uitzichtwagons, dus Leila en ik hebben een folkconcertje bijgewoond.
Het is heel grappig om in Jasper te zijn, we horen en zien continu Jasper's naam. En drie van de vier gezinsleden lopen inmiddels in een 'Jasper rocks' t-shirt rond (de 'I love Jasper' t-shirts waren er niet meer in onze maat). En verder natuurlijk ansichtkaarten gekocht met 'Greetings from Jasper'. Jasper is niet zo kaartschrijverig, dus heel handig dat ie er zelf niks meer bij hoeft te schrijven. Naast grappig is het ook erg, erg mooi rondom Jasper. Het stadje ligt middenin een nationaal park, dus tussen de reusachtige Rocky Mountains. De bergen zijn indrukwekkend, en de meren en gletsjers ook. En veel dieren! We hebben herten, elanden, 'big horn' schapen, geiten, en een zwarte beer gezien! Zomaar, langs de weg stond die beer, en toen ie klaar met eten was stak ie zo recht achter onze auto over. Natuurlijk veel gewandeld, en op de regenachtige dag lekker in de hot springs gezeten. Omdat de kabelbaan naar een van de toppen nogal duur was, en omdat we wel weer eens wat lichamelijke beweging konden gebruiken, ben ik naar boven gelopen en zijn Jasper en Leila samen naar beneden gelopen. Bijna boven raakte ik de weg kwijt omdat er zo'n laag sneeuw nog lag dat de paden niet te zien waren. Uiteindelijk toch weer teruggevonden. Jasper en Leila waren op de terugweg minder gelukkig, zij raakten in het bos de weg kwijt en zijn al klauterend en zoekend uiteindelijk bij de weg uitgekomen. Ons grootste avontuur tot nu toe. Je moet er maar niet al te veel bij nadenken hoe dichtbij beren we misschien wel geweest zijn...
Via de Icefields Parkway zijn we naar Banff gereden. Volgens velen de mooiste weg ter wereld, maar wij zijn er nog niet over uit of ie echt mooier is dan de Scenic Byway 12 tussen Zion en Capitol Reef. De 12 was mooi omdat het iedere 20 km heel anders was en deze Parkway was juist mooi omdat het landschap van bergen en meren en gletsjers maar door en door gaat. Halverwege gestopt voor een top toeristische attractie, met bus met enorme banden de gletsjer op. Toeristisch en duur, maar wel een kans om eens op een gletsjer te staan. Wat een enorme ijsmassa. En dan te bedenken dat het vroeger nog veel groter was. Sowieso is het trouwens continu stoppen langs de weg, om watervallen, canyons, meren en dieren te bekijken, en zo kun je over een snelweg van 300 km de hele dag doen. Ik schrijf dit vanuit Banff, wat ook midden in een nationaal park ligt en waar de omgeving weer net zo mooi was. Omdat de kinderen niet weer wilden wandelen hebben we gisteren geocaching gedaan, een soort speurtocht. We kregen vijf vragen en vijf sets coordinaten, die we in de TomTom hebben ingevoerd. Je rijdt naar dat punt toe en dan zoeken maar naar een klein zwart doosje met daarin het antwoord op de vraag, een logboekje waarin je kan schrijven wie je bent en wanneer je er was en kleine dingetjes die je kan ruilen met een kleinigheidje van jezelf, zoals stickers, stuiterballen, etc. We hebben er vier van de vijf gevonden, genoeg om onze beloning bij het informatiecentrum op te halen. Ook nog gezellig uit eten geweest met een ex-collega van Jasper die zo'n beetje dezelfde reis heeft gemaakt als wij, en is blijven hangen in Banff. Voor een half jaar, want om er echt te gaan wonen en werken is lastig, de huizen zijn erg duur en er zijn bijna alleen maar banen in horeca en toerisme. Opvallend was dat ze net zoals mijn nichtje in Amerika niet erg positief was over de Amerikanen, zij dat ook niet waren over de Canadezen, ze vonden de Canadezen net zo erg als de Amerikanen met hun auto's en shopping malls. Blijkbaar zijn het leuke vakantielanden, maar is het anders als je er woont. Alhoewel er veel Nederlanders zijn die daar ooit anders over dachten. We komen voortdurend Nederlanders tegen die zo na de Tweede Wereldoorlog naar Canada zijn vertrokken. Waarvan veel die als kind zijn vertrokken nauwelijks Nederlands spreken, omdat hun ouders na emigratie meteen over zijn gestapt op Engels, ook binnenshuis. Lijkt me best een raar idee, als Jasper en ik onderling de hele tijd Engels zouden praten. Morgen rijden we terug naar Jasper om daar aan het tweede deel van de treinreis te beginnen, 62 uur tot aan Toronto, drie nachten en twee dagen. Maar veel boeken en puzzels meenemen, want er is geen internet in de trein!

Zwarte beer

Zo dichtbij was ie dus

Mia met Jasper op de achtergrond

Tot hier kwam de gletsjer 20 jaar geleden

Met de toeristenbus de gletsjer op

Het erg blauwe Peyto meer

Op walvisjacht

Overal lees en hoor je hier over walvissen kijken, vanaf de kust en vanaf de boot. Die wilden wij natuurlijk ook wel zien! Maar om een of andere reden ben ik niet zo gelukkig als het gaat om walvissen. De walvissen trekken in de herfst van Alaska naar Mexico en in de lente gaan ze weer terug. Op zich zijn er nu dus weinig walvissen langs de kust, maar voor Oregon zijn er zo'n 500 die om een of andere reden geen zin hebben om verder te zwemmen naar Alaska. In Oregon is er een goede plek om ze te zien, namelijk het walviscentrum in Depoe Bay. Maar toen wij er kwamen was dat gesloten voor renovatie. Geen walvissen gezien dus. Op Vancouver eiland kom je om in de bedrijven die walvistochten aanbieden, waarvan sommige zelfs walvisgarantie bieden (wat betekent dat als je er geen ziet, je gratis nog een keer mag). We hebben gevraagd wat het verschil was tussen tochten in Victoria en in Tofino, en rond Victoria leven ongeveer 85 orka's, terwijl je vanuit Tofino grotere kans hebt om bultrugwalvissen te zien. Orka's leken ons leuker, die zijn speels en nieuwsgierig, alhoewel bultruggen natuurlijk ook behoorlijk indrukwekkend zijn omdat ze zo groot zijn en zo'n mooie staart hebben. Dus Leila en ik op safari vanuit Victoria. Goed ingepakt, want hoewel het in Victoria lekker zonnig was, was het op water behoorlijk fris. 98% kans dat we een walvis zouden zien. Drie keer raden: Wij hoorden bij die 2% (deja vu van mijn enige eerdere walvissafari, zo'n 25 jaar geleden in Noorwegen; toen behoorden we ook tot de 2%). Dat betekende wel dat we de volgende dag nog een keer mochten! Leila vond het geweldig, want de tweede keer zaten we op een 12 persoons speedboot in plaats van de 26 persoons van de dag ervoor, en de kleine ging een stuk harder. En deze keer waren we gelukkiger, we zagen geen orka's, maar wel een bultrugwalvis, heel dicht langs de kust van de San Juan eilanden. Amerikaans grondgebied, dus helaas mocht onze Canadese boot niet dichterbij komen. Evengoed wel gaaf hoor om zo'n beest 5, 6 keer boven water te zien komen en daarna die staart als ie weer voor een minuut of zeven onderduikt.
En toen werd het tijd om ons appartement in Victoria te verlaten en naar Tofino te rijden. De kinderen, en vooral Leila, met pijn in hun hart. Victoria heeft een speciaal plekje bij Leila. Het is leuk om dat te zien gebeuren, dat ze zich ineens meer thuis en op haar gemak voelt, meer dan in de VS. Het is dan ook een erg leuk stadje, met zoals al eerder gezegd, veel leuke dingen te doen, en ook veel leuke onafhankelijke winkels en kledingontwerpers en restaurants. Maar zeker geen spijt dat we naar Tofino zijn gegaan. Tofino zegt over zichzelf: Half the speed, twice the pleasure. En zo was het. Heel relaxed. We hadden ook weer een heel mooi houten huisje in een soort kleinschalig beach resort. Heerlijk geslapen met het geluid van de golven op de achtergrond. Ook ontdekt waar de orka's waren, namelijk in Tofino, ze waren daar gespot, gewoon vanaf het strand (niet dat wij ze gezien hebben). Naast de prachtige kust met overal rotsen en baaien met zandstrandjes staat Tofino ook bekend om z'n regenwoud. Nooit geweten dat je in koude klimaten ook regenwouden hebt. De regen die de laatste dagen viel in Tofino maakte het ons iets makkelijker om daar weg te gaan en over te varen naar het vaste land, naar Vancouver. Waar we in jullie klimaat zitten, 15 graden en regen. Als het goed is wordt het morgen beter en zijn we van plan te fiets de stad onveilig te maken (of tenminste het Stanley Park), met onze Nederlandse fietsstijl.

Goed ingepakt voor de boottocht

Is het een walvis? Nee, een onderzeeer. Ook nooit eerder gezien.

Dit is 'm! Zie je de staart?

De mooie baaien

Leuk huisje in het Ocean Village Beach Resort

Koud regenwoud

De dutch!

Eten in 'De Dutch'. Een restaurant in Vancouver. Overal zie je molens en er staan duizenden rollen 'Bolletjes' beschuiten. Ook een mooie klok met hoe laat het in Amsterdam is. Het is nog best wel druk. Schenkstroop, beschuit, molens, tulpen, pannenkoeken: ik voel me zo thuis. Ze zeggen hier ook niet pancakes, maar 'pannenkoeken'. Alleen dat iedereen Engels praat maar anders zit je hier gewoon in Nederland.

Groet Leila

Seattle & Victoria

Er lopen wat draken van snelwegen doorheen, maar verder is Seattle een superleuke stad, vol met leuke, onafhankelijke winkeltjes, ontbijttentjes en restaurantjes, zelfs op toeristische hotspots zoals Pike Place Market. Aan dit plein ligt de allereerste Starbucks, inmiddels ook uitgegroeid tot een toeristische attractie. Er komen wel meer bedrijven uit Seattle, zoals Boeing en Microsoft. Ondanks de snelwegen zijn de inwoners van Seattle fervente fietsers, voetgangers en OV gebruikers, en dat is ook wel een van de dingen die de stad zo leuk maken. We hebben blijkbaar geluk gehad met het weer. Als je denkt dat Nederlanders veel over het weer praten, hier kunnen ze er ook wat van. Het stikt van de zogenaamd grappige souvenirs en shirts die ernaar verwijzen dat het altijd regent in Seattle. Nou, niet als wij er zijn.
Voor Amerikaanse begrippen is Seattle een behoorlijk vrijgevochten stad (waar zelfs marihuana bezit voor recreatief gebruik is toegestaan). Misschien omdat zoveel mensen hier Scandinavische voorouders hebben? We hebben een bezoek gebracht aan het Experience Music Project museum. Een geweldig gebouw van buiten en van binnen (ontworpen door Frank Gehry, voor de liefhebbers), met mooi vormgegeven exposities. Zoals over Nirvana en de Pacific Northwest muziek scene. Jasper en ik hebben ons nogal vermaakt met onze jeugdherinneringen, terwijl de kids steeds vragender gingen kijken als we weer een koptelefoon op hun hoofd zetten: En dit dan, wat vinden jullie hier dan van? Voor Leila werd het een beetje goedgemaakt in de Fantasy expositie waar de jas van Sirius Zwart uit de film hing! We waren erg benieuwd naar de wijk Fremont, maar die ligt wat buiten het centrum dus daar zijn we niet aan toegekomen. Hier staan allemaal rare beelden zoals een trol met een VW Kever in z'n hand, en een beeld van Lenin, meegenomen uit het Oostblok na de val van de muur. Het is een wijk met een motto: 'The freedom to be quirky'. Ik bedacht meteen dat het leuk zou zijn om met buurtbewoners een motto voor onze wijk Bezuidenhout wil verzinnen. Dat zal vast niet The freedom to be quirky worden...
En toen, afscheid nemen van de Highway 1/101 en van de Verenigde Staten. Overvaren naar Canada, waar Jasper onderweg, toen ik even naar de WC was, een orka voorbij zag komen! En nu dus in Victoria, op Vancouver eiland. Niet in een hotel maar voor zes dagen in iemands heel erg leuke appartement midden in het centrum. Zes dagen, we dachten dat we daarmee genoeg tijd hadden om ook af en toe te niksen, maar er is hier zo veel te doen! Tientallen kilometers fietspad, walvissen kijken, kano varen, een leuk park met een kinderboerderij waar vandaag drie lammetjes geboren waren, en natuurlijk het stadje zelf. Heel anders dan de Amerikaanse steden, het heeft iets Engels (en daar zijn ze trots op), het is wat kneuteriger en je ziet minder opvallende mensen. Voor mij interessant is dat ze hier al wat langer bezig zijn met eerlijke handel, de koffie is zo ongeveer overal fair trade, en zelfs eerlijke (en leuke) kleding is hier goed te vinden. Een handig ding van in het centrum zitten, in een straat met twee bioscopen is dat we om de beurt naar de film kunnen. Vanavond is Jasper's beurt.

De 5 loopt dwars door Seattle

Kauwgom kunstmuur bij Pike Place

Nog meer kunst

Leila en Mia voor het EMP

Woonboten in Victoria

Magic girl

The magic girl, de mascotte van de camper.
Mia heeft haar gekregen bij St. Patricks day van een mevrouw die tweedehands kadootjes uit deelde.
We gebruikten haar als de mascotte van de camper. Maar nu we alles moeten inpakken hebben we de bank opengeschroefd en haar erin gestopt en toen weer dichtgeschroefd. Eerst vond Mia het geen goed idee, maar toen hebben we haar toch overgehaald. Mia zei: "jullie mogen haar in de bank gooien, maar ik hou het hoofd." We hebben gewoon het hele lijf+hoofd gewoon in de bank gegooid. Nu hopen we dat iemand de bank om een of andere reden openschroeft en "the magic girl" vindt.

Bye bye California

Een paar dagen geleden hebben we Californie verlaten. Dat was niet de eerste keer, we hebben inmiddels al heel wat staten gezien, maar nu is onbekend wanneer we er weer terug komen. Het was wel iets waar we even bij stil stonden, we zijn allemaal toch een beetje van Californie gaan houden. Van de leuke steden, van de indrukwekkende natuur, van het weer, van het lekkere eten, van het 'organic & natural', van het activisme. Natuurlijk is niet alles leuk, de autocultuur staat ons bijvoorbeeld behoorlijk tegen. Voor het minste of geringste nemen ze hier de auto en daarom zijn er ook zoveel en zulke brede wegen. Waar anders heb je 16 baans snelwegen? En het betuttelende en overdreven veilige is ook nogal vermoeiend. Overal waarschuwingen over wat je wel en niet mag doen. In pretparken mochten Leila en Mia niet zonder toezicht van een medewerker van een glijbaan, en moest ik mijn toch best wel kleine oorbellen uitdoen bij een slome attractie. It's the law!
En regels gaan boven zelf nadenken. Het vreemde is ook dat het niet lijkt te rijmen met de vrije levensstijl van de mensen die we hier zien. Veel mensen doen lekker waar ze zelf zin in hebben, en daar worden ze door anderen niet op aangekeken. In Nederland heerst best wel het beeld dat Amerikanen dom zijn, maar dat is ons niet echt opgevallen. Nu komen wij ook wel veel op plekken waar mensen bezig zijn met bewust leven en met de natuur. Dat ze dik zijn, dat valt ons wel op. We hebben een moeder gezien die door medewerkers bevrijd moest worden uit een attractie!

Voordat we Californie uit reden hebben we nog een paar dagen in het zogenaamde Redwood Empire rondgekeken. Wat een bomen! En helemaal groen ineens, terwijl het in het zuiden van Californie zo droog is, regent het hier behoorlijk vaak en veel. Tussen de bossen staan grappige plaatsjes en boerderijstallen zoals je die van je Fisher Price speelgoed kent. We zijn gestopt in Arcata, een soort hippie eco bolwerk in het verder schijnbaar vrij conservatieve deel van Californie. Arcata was de eerste gemeente die een resolutie heeft aangenomen tegen het vrijwillig opvolgen van de Patriot Act (inmiddels zijn er zo'n 100 plaatsen in Amerika met zo'n resolutie). Vorig jaar besloten ze dat dat niet genoeg was, en hebben ze meewerken aan de Patriot Act verklaard tot een strafbare actie, waar je een boete van 57 dollar voor kunt krijgen. Een symbolisch bedrag natuurlijk, maar de ophef erover vonden ze wel leuk.
Nu in Oregon. We hadden er niet echt een beeld bij. De natuur heeft hier een menselijke maat, met bossen, strand, meren, duinen, beetje Europees. Om de paar kilometer geweldig mooie campings. Leuke kleine plaatsjes aan zee ertussen, waar je bijna geen fast food en andere ketens ziet. Klein maar fijn. In Bandon hebben we meegewerkt aan het Washed Ashore kunstproject, waarbij van rommel uit de zee reuze zeedieren worden gemaakt, echt heel gaaf. We hebben onderdelen gemaakt voor een zeester en voor kleurige vissen. Een rijke vrouw uit Nederland wilde de expositie graag naar Nederland halen, dus wie weet zien we de kunstwerken daar wel als ze klaar zijn!
Vandaag een fantastische kanotocht gemaakt, over de Siltcoos rivier, die uitkomt in zee. De tocht was 4 km (en 4 km terug) en ging eerst door bos, daarna door duinen om uit te komen in de zee. Een heel bijzondere ervaring om tussen de duinen en over het strand te varen. Bij de zee werden we ineens aangekeken door zo'n 20 zeehondenkoppies! Een mooi welkom.
Blijkbaar hebben ze hier af en toe last van een tsunami, er is heel wat aangespoeld uit Japan. Overal zie je borden met tsunami gevaarlijke zone, en tsunami evacuatie route. Ook hier op de camping is aangegeven hoe we moeten vluchten en waar we ons moeten verzamelen. Vrij overdreven vinden wij, voor iets dat zo een keer per 15 jaar plaatsvindt. Maar Oregon is blijkbaar ook een staat die van waarschuwingen houdt. Overal langs de weg staan borden die de verkeersregels nog maar eens herhalen. Kunnen ze die hier niet gewoon bij hun theorie rijbewijs leren?

Leila en Mia op een boomstronk

Zoekplaatje

Zeehond gemaakt van afval uit zee

Zon of geen zon, altijd strandweer!

Met de kano naar de zee

waar we welkom geheten werden door zeehonden