Hottest, driest, lowest

'Er is helemaal niet te weinig water in de woestijn. Er is precies genoeg water voor alles wat leeft. Er is alleen niet genoeg water om een stad te bouwen op een plek waar nooit een stad zou moeten zijn.' - uit het bezoekerscentrum van Death Valley.

Eindelijk, naar Death Valley geweest. Twee keer eerder waren we in de buurt, maar toen was het zomer en dus erg, erg heet. De heetste temperatuur ooit ter wereld gemeten was in Death Valley, 57 graden. Nu was het 'slechts' 30 tot 35 graden. We hadden eigenlijk verwacht dat het veel woestijnachtiger zou zijn, meer zand, maar dat is helemaal niet zo. Op een plek hebben zich zandduinen opgehoopt, en die hebben we uiteraard beklommen. Om 10 uur 's ochtends en toen was het al warm. Al met al is Death Valley spectaculair en ongelooflijk mooi. Het is ontstaan doordat de aarde is gescheurd en vervolgens scheef is gezakt. Je kan het heel goed zien aan de strepen die over de bergen lopen, allemaal schuin. Een beetje moeilijk uit te leggen, als je meer wilt weten: www.nps.gov/deva Ook hier was het op de campings weer heel vol en konden we de eerste nacht niet terecht in het 'centrum' van Death Valley en hebben we een kleinere prive camping geboekt een half uur daarvandaan, met eromheen een leuk restaurant, een fijn zwembad en een souvenirwinkel waarvan een groot deel met stoere motorspullen (blijkbaar echt een gebied voor motorrijders). Achteraf maar goed ook, want het centrum was echt ontzettend toeristisch en druk, met volle souvenirwinkels, een golfbaan en meer. Daar moet je toch wel Amerikaan voor zijn, om in de woestenij een groene golfbaan aan te leggen. Evengoed was de camping die naast deze drukte was wel eenvoudig, mooi en rustig en met prachtige uitzichten, dus dat maakte veel goed. Wandelingen gemaakt door canyons, en op eindeloze zoutvlaktes gestaan, onder meer op het laagste punt van de VS (86 meter onder zeeniveau). De foto's vertellen meer!

Yosemite

Nou, dat rijden in zo'n camper valt dus eigenlijk best mee. Na een minuut of vijf op de weg ben je wel gewend, al blijf je voelen dat je een heel gewicht bij je hebt. Het achteruit inparkeren is een ander verhaal, maar ook daar kom je met z'n tweeën wel uit. Dat moet zelfs met z'n tweeën, als je schade maakt terwijl je achteruit rijdt zonder iemand die buiten staat te helpen ben je niet verzekerd. En we hebben goed kunnen oefenen, want tijdens ons verblijf van vier nachten op de camping in Yosemite park hebben we op vier plekken gestaan, allemaal achteruit erin, oftewel een back in plek. Ja, we worden ook steeds beter in de terminologie, het liefste heb je natuurlijk een pull through plek, vooruit erin en er weer uit! Volgens de boekjes zijn die het best voor je huwelijk ;-). Een andere belangrijke term is de hook up, dat heb je in Yosemite (en volgens mij alle nationale parken) niet, dus dat betekent geen water, stroom en afvoer. Dus gingen we gewoon naar de camping WC, sowieso wel zo comfortabel.En met een kwartiertje lopen waren we bij een kamp met warme douches, cappuccino en wifi. Heel fijn voor deze kampeerders.
Yosemite park, het is moeilijk te omschrijven. De enorme muren van rotsen zijn overweldigend, de watervallen zijn hoog en met veel water deze tijd van het jaar, er zijn bossen en weiden, het is afwisselend en eigenlijk overal prachtig. We hebben er maar een klein stuk van gezien, de vallei, het meest toegankelijke stuk. En je kan er ook nog skiën! Dat hebben Jasper en Leila gedaan, uurtje met een shuttle bus vanaf de camping en dan was je in een schattig skigebied met 3 liften en 10 pistes en 50 mensen. Ondertussen heeft Mia zich van haar bikkeligste kant laten zien en met mij ruim 10 km gewandeld (en daar nog vrolijk bij gebleven ook). Af en toe zag ze zogenaamd een bergleeuw nadat we op een bord hadden gelezen dat als er zo'n leeuw bij je in de buurt is, je je kinderen op moet tillen. Leeuwen hebben we niet gezien en die beroemde beren ook niet, wel herten, vogels en veel eekhoorns.
Nu staan we op een camping met partial hook up, stroom- en wateraansluiting, voor een nachtje, onderweg naar Death Valley.

Ik ga je sue-en!

Deze anekdote wil ik jullie niet onthouden. We zitten in de bus in San Francisco en de kinderen gaan op zo'n plek zitten die eigenlijk voor bagage is. Het duurt drie haltes voor de buschauffeuse het doorheeft en dan moeten ze er onmiddellijk af. Mijn buurvrouw in de bus laat weten dat ze het jammer vindt, omdat ze het nogal 'entrepreneurial' vond om die plek zo te gebruiken, en dat het komt door de aanklaagcultuur die zo sterk is in de VS en hoe jammer dat is. 'Kijk', zegt ze, 'laatst was ik gestruikeld over iemands stoepje, en dan vind ik het volkomen logisch dat die persoon de doktersrekeningen betaalt, zeker omdat ik door de blessure een tijdje niet kon werken, maar verder moet het niet gaan'. Ik was zo verbluft dat ik niet heb geantwoord dat dit in Nederland al heel ver zou gaan.
Overal zie je ook teksten waarmee fabrikanten zich indekken. Zo staat op schoonmaakmiddelen dat als ze voor iets anders gebruikt dan schoonmaken en het gaat mis, je de fabrikant niet aansprakelijk kan stellen. Gelukkig kent Amerika ook hiervoor een tegenbeweging: Stop Law Abuse!

Off the grid

Lonely Planet heeft een lijst van de tien leukste nieuwe dingen in de Verenigde Staten. Op nummer een: Off the grid. Een stuk of twintig vrachtwagens waarin eten klaargemaakt wordt en die in San Francisco en omgeving rondrijden. Tussen de vrachtwagens worden stoeltjes neergezet en soms speelt er ook een bandje. Zoals vandaag bijvoorbeeld toen ze bij ons om de hoek stonden. Helaas hadden we al eten ingekocht dat we ook echt vandaag wilden opeten, omdat we gingen inpakken voor onze campertour morgen. Maar afgelopen week hebben we er wel geluncht toen ze in het zakendistrict stonden. Echt gezellig, al die mensen op klapstoeltjes en in het gras met lekker eten.
Verder hebben we deze week vooral dingen gedaan in San Francisco die niet zo 'Off the grid' waren, maar daarom nog niet minder leuk. Zo hebben we natuurlijk een ritje met de cable car gemaakt en ook veel geleerd over de tram in het bijbehorende museum. De cable car rijdt al zo'n 140 jaar rond in San Francisco en rijdt door vast te grijpen aan een alsmaar draaiende kabel die onder de grond loopt. In het museum kan je de kabels en de motor in werking zien. Vroeger hadden veel meer steden zo'n tram, maar de meesten hebben het veld moeten ruimen voor moderner transport. In San Francisco natuurlijk niet, daar zijn hele protestacties gevoerd om de tram te behouden en nu zijn er nog 3 lijnen over. Achteraf een goede beslissing, ze trekken heel wat toeristen! Bovendien is het erg steil voor bussen, bij de eerste bussen die de tram zouden moeten vervangen moesten mensen halverwege uitstappen omdat de bus anders niet verder omhoog kwam.
Mia wilde heel graag nog eens de Golden Gate brug over, liefst fietsend, maar fietsen huren is nogal prijzig. Lopen vond Mia te ver (de brug is 3 km lang, en dan ook nog terug), dus zijn we gewoon met een lijnbus naar de overkant gegaan. En dan met de boot weer terug.

Verder hebben we een erg leuke wandeling gemaakt langs wat hoogtepunten, zoals de 'crookedest street'. Is natuurlijk heel leuk en grappig om te zien, tegelijkertijd is het het ultieme bewijs dat het eigenlijk niet zo handig om een grid stratensysteem over heuvels heen te leggen. Daarna via Telegraph Hill van het uitzicht vanuit Coit Tower genoten, en langs het een na het andere prachtige woonhuis te lopen. In San Francisco is echt geen een huis hetzelfde. Tenslotte weer naar beneden via de Filbert steps, deze keer geen kronkelige straat, maar een houten trap steil naar beneden met allerlei zijlaantjes van houten vlonders met tuintjes en houten huizen. Je bent midden in de stad, maar het lijkt net een dorp. De wandeling eindigde op Levi's Plaza, met het hoofdkantoor van Levi's, want San Francisco is ook de geboorteplaats van de spijkerbroek.
Overigens zijn wij niet de enige mensen die rondreizen, Wim en Paulien, die ik ken via mijn werk, bijvoorbeeld ook. Zij schrijven  geen blog maar maken een digitaal magazine, waarin ik een column heb mogen schrijven. Vooral voor degenen met interesse in Latijns Amerika is het leuk om hen te volgen: http://www.opmeerreports.nl/EyesWideOpen02/

Voor juffrouw Dorothee

.. en anderen die niet kunnen of willen Skypen/facetimen en toch willen zien wat voor glas in lood we nu in ons huis hebben. Hierbij een foto van het glas in lood raam en van het houten trappenhuis. De huizen hier, in ieder geval aan dit stukje straat, hebben voordeuren aan de voorkant van de straat en aan de achterkant, die je via zo'n houten trap bereikt. We zitten op de eerste verdieping, en Katrina, van wie we dit huis huren, zit een verdieping boven ons. Volgens Amerikanen zitten we trouwens op de tweede verdieping, want zij noemen de begane grond de eerste verdieping.
We hebben gisteravond meteen gemerkt dat we nog niet helemaal ervaren zijn in campings boeken. We dachten even een plek voor onze RV te zoeken voor het weekend van 22-24 maart in Yosemite National Park. Het is toch laagseizoen. Maar dat blijkt dus ook te betekenen dat maar 2 van de 13 campings in het park open zijn (niet alleen vanwege laagseizoen, maar ook omdat sommige campings vanwege sneeuw nog niet bereikbaar zijn). Nog een paar plekjes waren er op 22 en 24 maart en geen een op 23 maart! Zondagskinderen als we zijn was er ineens gisteravond toch een plek op de 23e en kunnen we tussen de beren gaan kamperen. Spannend! Meteen ook maar de andere parken gecheckt en daar lijkt het minder druk zijn. Wellicht omdat ze wat verder van de steden zijn, of omdat Yosemite een echt wandelpark is en mensen daar meer dagen blijven terwijl Death Valley en Grand Canyon parken zijn om te kijken? In Las Vegas hoeven we ons al helemaal niet druk te maken want daar zijn wel 10 campings in de stad, sommige zelfs aan de Strip.

Mensen, mensen, wat een mensen

Leila zei: Het lijkt wel of hier meer verschillende mensen zijn dan in Nederland. En inderdaad, dat valt mij ook op. Groot en klein, allerlei kleuren, dun en dik, heel dik. Saaie mensen, maar ook heel bijzondere mensen. Zo zat er naast ons in de bus een man met een grote blauwe papegaai op zijn schouder. En ze komen ook overal vandaan. Een taxi chauffeur uit Parijs, een broodjesverkoper uit Afghanistan, van wie de dochter toevallig ook Leila (maar dan Lyla) heette, een man die we tegenkwamen in Tahoe uit Iran die getrouwd was met een Poolse vrouw. Hoe we dat allemaal weten? Omdat iedereen hier tegen je aan kletst. Vooral met twee van die meiden. 'Are those you daughters? Oh, they are beautiful!' En Mia is vooral 'cute'. Maar dat wisten we zelf ook al.

Vandaag hebben we vooral Chinezen gezien, want we hebben een bezoekje gebracht aan China Town.  Bijzonder hoor, al die Chinese winkels met de vreemdste gedroogde dierenonderdelen (Chinezen eten echt alles), de parken met oude Chinese mannetjes en vrouwtjes die allerlei spellen zitten te doen, en een fabriekje waar we hebben gezien hoe de gelukskoekjes gemaakt worden.
Gisteren stond in het teken van het uitzoeken van een camper, oftewel een RV (Recreational Vehicle). En het is gelukt, we hebben een mooie Road Bear uitgezocht: http://www.roadbearrv.com/rv-rental/class-c-23-26 Vrijdag 22 maart halen we hem (of haar?) op en dan gaan we zo'n 5 weken rondrijden langs de natuurparken. Dus we gaan ons binnenkort maar eens verdiepen in de wereld van het RV kamperen. We eindigen is Los Angeles, daar stappen we over in een auto en rijden we langs de kust naar Seattle. Onze plannen veranderen regelmatig, maar dat merken jullie vanzelf.
De ochtenden besteden we meestal aan schoolwerk, dat is nog even wennen, maar gelukkig legt Leila ons uit hoe het moet en hoe ze het meestal op school doet. Voor Mia hadden we een abonnement genomen op een internet programma, en dat blijkt lastig want het internet hier in huis is bar slecht. Mailen gaat nog wel, maar voor andere dingen is het te traag en niet stabiel genoeg. Jammer voor het facetimen en skypen. We hebben hier een 3G/4G abonnement aangeschaft en dat werkt zo ongeveer overal, behalve hier in huis. Mysterieus. Dus vanochtend zat ik met Mia in het park schoolwerk te doen! Gelukkig is het mooi weer.

De eerste dagen

Het is hier kwart over 10 's avonds en ik zal maar eerlijk toegeven, ik ben nog niet helemaal over die jetlag heen. Of is het doordat Leila iedere nacht om 4 uur wakker wordt, dat ik nu eigenlijk naar bed zou willen? Hoe dan ook, tot nu toe is alles hier heel goed. De vlucht ging goed, we werden heerlijk uitgezwaaid door allerlei buren, al dan niet in pyjama of badjas. Alleen daarvoor al zou ik dit zo nog een keer doen! Ons huis in San Francisco is heel leuk, en oud. En niet alleen voor Amerikaanse begrippen oud, het huis staat er al zo'n 100 jaar. Het is lekker ruim, en het Golden Gate park is om de hoek. Daar hebben we dan ook al een keer, in de zon, gepicknickt, uiteraard met organic food. Tja, dit is (noord) Californie en dan staat ons huis ook nog eens in de hippiewijk Haight Ashbury. Hebben we zo'n leuk huis, zijn we er toch weer een paar dagen niet. We zijn met onze gehuurde dikke Amerikaanse All Wheel Drive wagen naar Lake Tahoe gereden, waar mijn nicht Sytske ons al zat op te wachten met een heerlijke maaltijd. Jasper had namelijk nog niet genoeg gewintersport. Mooi weer, een goed skigebied, en Lake Tahoe is een prachtig, en groot!, meer.

Mijn eerste bericht

Ik heb op straat een hond met een bril gezien!

In san Francisco hebben we een kleurrijk huis met veel mozaïek.
Het huis is ook heel erg oud, de poort is meer dan honderd jaar oud.
Als je je Skype of FaceTime adres geeft geef ik je een rondleiding, maar heb geen haast want ik zit hier nog 3 weken!