Op walvisjacht

Overal lees en hoor je hier over walvissen kijken, vanaf de kust en vanaf de boot. Die wilden wij natuurlijk ook wel zien! Maar om een of andere reden ben ik niet zo gelukkig als het gaat om walvissen. De walvissen trekken in de herfst van Alaska naar Mexico en in de lente gaan ze weer terug. Op zich zijn er nu dus weinig walvissen langs de kust, maar voor Oregon zijn er zo'n 500 die om een of andere reden geen zin hebben om verder te zwemmen naar Alaska. In Oregon is er een goede plek om ze te zien, namelijk het walviscentrum in Depoe Bay. Maar toen wij er kwamen was dat gesloten voor renovatie. Geen walvissen gezien dus. Op Vancouver eiland kom je om in de bedrijven die walvistochten aanbieden, waarvan sommige zelfs walvisgarantie bieden (wat betekent dat als je er geen ziet, je gratis nog een keer mag). We hebben gevraagd wat het verschil was tussen tochten in Victoria en in Tofino, en rond Victoria leven ongeveer 85 orka's, terwijl je vanuit Tofino grotere kans hebt om bultrugwalvissen te zien. Orka's leken ons leuker, die zijn speels en nieuwsgierig, alhoewel bultruggen natuurlijk ook behoorlijk indrukwekkend zijn omdat ze zo groot zijn en zo'n mooie staart hebben. Dus Leila en ik op safari vanuit Victoria. Goed ingepakt, want hoewel het in Victoria lekker zonnig was, was het op water behoorlijk fris. 98% kans dat we een walvis zouden zien. Drie keer raden: Wij hoorden bij die 2% (deja vu van mijn enige eerdere walvissafari, zo'n 25 jaar geleden in Noorwegen; toen behoorden we ook tot de 2%). Dat betekende wel dat we de volgende dag nog een keer mochten! Leila vond het geweldig, want de tweede keer zaten we op een 12 persoons speedboot in plaats van de 26 persoons van de dag ervoor, en de kleine ging een stuk harder. En deze keer waren we gelukkiger, we zagen geen orka's, maar wel een bultrugwalvis, heel dicht langs de kust van de San Juan eilanden. Amerikaans grondgebied, dus helaas mocht onze Canadese boot niet dichterbij komen. Evengoed wel gaaf hoor om zo'n beest 5, 6 keer boven water te zien komen en daarna die staart als ie weer voor een minuut of zeven onderduikt.
En toen werd het tijd om ons appartement in Victoria te verlaten en naar Tofino te rijden. De kinderen, en vooral Leila, met pijn in hun hart. Victoria heeft een speciaal plekje bij Leila. Het is leuk om dat te zien gebeuren, dat ze zich ineens meer thuis en op haar gemak voelt, meer dan in de VS. Het is dan ook een erg leuk stadje, met zoals al eerder gezegd, veel leuke dingen te doen, en ook veel leuke onafhankelijke winkels en kledingontwerpers en restaurants. Maar zeker geen spijt dat we naar Tofino zijn gegaan. Tofino zegt over zichzelf: Half the speed, twice the pleasure. En zo was het. Heel relaxed. We hadden ook weer een heel mooi houten huisje in een soort kleinschalig beach resort. Heerlijk geslapen met het geluid van de golven op de achtergrond. Ook ontdekt waar de orka's waren, namelijk in Tofino, ze waren daar gespot, gewoon vanaf het strand (niet dat wij ze gezien hebben). Naast de prachtige kust met overal rotsen en baaien met zandstrandjes staat Tofino ook bekend om z'n regenwoud. Nooit geweten dat je in koude klimaten ook regenwouden hebt. De regen die de laatste dagen viel in Tofino maakte het ons iets makkelijker om daar weg te gaan en over te varen naar het vaste land, naar Vancouver. Waar we in jullie klimaat zitten, 15 graden en regen. Als het goed is wordt het morgen beter en zijn we van plan te fiets de stad onveilig te maken (of tenminste het Stanley Park), met onze Nederlandse fietsstijl.

Goed ingepakt voor de boottocht

Is het een walvis? Nee, een onderzeeer. Ook nooit eerder gezien.

Dit is 'm! Zie je de staart?

De mooie baaien

Leuk huisje in het Ocean Village Beach Resort

Koud regenwoud

De dutch!

Eten in 'De Dutch'. Een restaurant in Vancouver. Overal zie je molens en er staan duizenden rollen 'Bolletjes' beschuiten. Ook een mooie klok met hoe laat het in Amsterdam is. Het is nog best wel druk. Schenkstroop, beschuit, molens, tulpen, pannenkoeken: ik voel me zo thuis. Ze zeggen hier ook niet pancakes, maar 'pannenkoeken'. Alleen dat iedereen Engels praat maar anders zit je hier gewoon in Nederland.

Groet Leila

Seattle & Victoria

Er lopen wat draken van snelwegen doorheen, maar verder is Seattle een superleuke stad, vol met leuke, onafhankelijke winkeltjes, ontbijttentjes en restaurantjes, zelfs op toeristische hotspots zoals Pike Place Market. Aan dit plein ligt de allereerste Starbucks, inmiddels ook uitgegroeid tot een toeristische attractie. Er komen wel meer bedrijven uit Seattle, zoals Boeing en Microsoft. Ondanks de snelwegen zijn de inwoners van Seattle fervente fietsers, voetgangers en OV gebruikers, en dat is ook wel een van de dingen die de stad zo leuk maken. We hebben blijkbaar geluk gehad met het weer. Als je denkt dat Nederlanders veel over het weer praten, hier kunnen ze er ook wat van. Het stikt van de zogenaamd grappige souvenirs en shirts die ernaar verwijzen dat het altijd regent in Seattle. Nou, niet als wij er zijn.
Voor Amerikaanse begrippen is Seattle een behoorlijk vrijgevochten stad (waar zelfs marihuana bezit voor recreatief gebruik is toegestaan). Misschien omdat zoveel mensen hier Scandinavische voorouders hebben? We hebben een bezoek gebracht aan het Experience Music Project museum. Een geweldig gebouw van buiten en van binnen (ontworpen door Frank Gehry, voor de liefhebbers), met mooi vormgegeven exposities. Zoals over Nirvana en de Pacific Northwest muziek scene. Jasper en ik hebben ons nogal vermaakt met onze jeugdherinneringen, terwijl de kids steeds vragender gingen kijken als we weer een koptelefoon op hun hoofd zetten: En dit dan, wat vinden jullie hier dan van? Voor Leila werd het een beetje goedgemaakt in de Fantasy expositie waar de jas van Sirius Zwart uit de film hing! We waren erg benieuwd naar de wijk Fremont, maar die ligt wat buiten het centrum dus daar zijn we niet aan toegekomen. Hier staan allemaal rare beelden zoals een trol met een VW Kever in z'n hand, en een beeld van Lenin, meegenomen uit het Oostblok na de val van de muur. Het is een wijk met een motto: 'The freedom to be quirky'. Ik bedacht meteen dat het leuk zou zijn om met buurtbewoners een motto voor onze wijk Bezuidenhout wil verzinnen. Dat zal vast niet The freedom to be quirky worden...
En toen, afscheid nemen van de Highway 1/101 en van de Verenigde Staten. Overvaren naar Canada, waar Jasper onderweg, toen ik even naar de WC was, een orka voorbij zag komen! En nu dus in Victoria, op Vancouver eiland. Niet in een hotel maar voor zes dagen in iemands heel erg leuke appartement midden in het centrum. Zes dagen, we dachten dat we daarmee genoeg tijd hadden om ook af en toe te niksen, maar er is hier zo veel te doen! Tientallen kilometers fietspad, walvissen kijken, kano varen, een leuk park met een kinderboerderij waar vandaag drie lammetjes geboren waren, en natuurlijk het stadje zelf. Heel anders dan de Amerikaanse steden, het heeft iets Engels (en daar zijn ze trots op), het is wat kneuteriger en je ziet minder opvallende mensen. Voor mij interessant is dat ze hier al wat langer bezig zijn met eerlijke handel, de koffie is zo ongeveer overal fair trade, en zelfs eerlijke (en leuke) kleding is hier goed te vinden. Een handig ding van in het centrum zitten, in een straat met twee bioscopen is dat we om de beurt naar de film kunnen. Vanavond is Jasper's beurt.

De 5 loopt dwars door Seattle

Kauwgom kunstmuur bij Pike Place

Nog meer kunst

Leila en Mia voor het EMP

Woonboten in Victoria

Magic girl

The magic girl, de mascotte van de camper.
Mia heeft haar gekregen bij St. Patricks day van een mevrouw die tweedehands kadootjes uit deelde.
We gebruikten haar als de mascotte van de camper. Maar nu we alles moeten inpakken hebben we de bank opengeschroefd en haar erin gestopt en toen weer dichtgeschroefd. Eerst vond Mia het geen goed idee, maar toen hebben we haar toch overgehaald. Mia zei: "jullie mogen haar in de bank gooien, maar ik hou het hoofd." We hebben gewoon het hele lijf+hoofd gewoon in de bank gegooid. Nu hopen we dat iemand de bank om een of andere reden openschroeft en "the magic girl" vindt.

Bye bye California

Een paar dagen geleden hebben we Californie verlaten. Dat was niet de eerste keer, we hebben inmiddels al heel wat staten gezien, maar nu is onbekend wanneer we er weer terug komen. Het was wel iets waar we even bij stil stonden, we zijn allemaal toch een beetje van Californie gaan houden. Van de leuke steden, van de indrukwekkende natuur, van het weer, van het lekkere eten, van het 'organic & natural', van het activisme. Natuurlijk is niet alles leuk, de autocultuur staat ons bijvoorbeeld behoorlijk tegen. Voor het minste of geringste nemen ze hier de auto en daarom zijn er ook zoveel en zulke brede wegen. Waar anders heb je 16 baans snelwegen? En het betuttelende en overdreven veilige is ook nogal vermoeiend. Overal waarschuwingen over wat je wel en niet mag doen. In pretparken mochten Leila en Mia niet zonder toezicht van een medewerker van een glijbaan, en moest ik mijn toch best wel kleine oorbellen uitdoen bij een slome attractie. It's the law!
En regels gaan boven zelf nadenken. Het vreemde is ook dat het niet lijkt te rijmen met de vrije levensstijl van de mensen die we hier zien. Veel mensen doen lekker waar ze zelf zin in hebben, en daar worden ze door anderen niet op aangekeken. In Nederland heerst best wel het beeld dat Amerikanen dom zijn, maar dat is ons niet echt opgevallen. Nu komen wij ook wel veel op plekken waar mensen bezig zijn met bewust leven en met de natuur. Dat ze dik zijn, dat valt ons wel op. We hebben een moeder gezien die door medewerkers bevrijd moest worden uit een attractie!

Voordat we Californie uit reden hebben we nog een paar dagen in het zogenaamde Redwood Empire rondgekeken. Wat een bomen! En helemaal groen ineens, terwijl het in het zuiden van Californie zo droog is, regent het hier behoorlijk vaak en veel. Tussen de bossen staan grappige plaatsjes en boerderijstallen zoals je die van je Fisher Price speelgoed kent. We zijn gestopt in Arcata, een soort hippie eco bolwerk in het verder schijnbaar vrij conservatieve deel van Californie. Arcata was de eerste gemeente die een resolutie heeft aangenomen tegen het vrijwillig opvolgen van de Patriot Act (inmiddels zijn er zo'n 100 plaatsen in Amerika met zo'n resolutie). Vorig jaar besloten ze dat dat niet genoeg was, en hebben ze meewerken aan de Patriot Act verklaard tot een strafbare actie, waar je een boete van 57 dollar voor kunt krijgen. Een symbolisch bedrag natuurlijk, maar de ophef erover vonden ze wel leuk.
Nu in Oregon. We hadden er niet echt een beeld bij. De natuur heeft hier een menselijke maat, met bossen, strand, meren, duinen, beetje Europees. Om de paar kilometer geweldig mooie campings. Leuke kleine plaatsjes aan zee ertussen, waar je bijna geen fast food en andere ketens ziet. Klein maar fijn. In Bandon hebben we meegewerkt aan het Washed Ashore kunstproject, waarbij van rommel uit de zee reuze zeedieren worden gemaakt, echt heel gaaf. We hebben onderdelen gemaakt voor een zeester en voor kleurige vissen. Een rijke vrouw uit Nederland wilde de expositie graag naar Nederland halen, dus wie weet zien we de kunstwerken daar wel als ze klaar zijn!
Vandaag een fantastische kanotocht gemaakt, over de Siltcoos rivier, die uitkomt in zee. De tocht was 4 km (en 4 km terug) en ging eerst door bos, daarna door duinen om uit te komen in de zee. Een heel bijzondere ervaring om tussen de duinen en over het strand te varen. Bij de zee werden we ineens aangekeken door zo'n 20 zeehondenkoppies! Een mooi welkom.
Blijkbaar hebben ze hier af en toe last van een tsunami, er is heel wat aangespoeld uit Japan. Overal zie je borden met tsunami gevaarlijke zone, en tsunami evacuatie route. Ook hier op de camping is aangegeven hoe we moeten vluchten en waar we ons moeten verzamelen. Vrij overdreven vinden wij, voor iets dat zo een keer per 15 jaar plaatsvindt. Maar Oregon is blijkbaar ook een staat die van waarschuwingen houdt. Overal langs de weg staan borden die de verkeersregels nog maar eens herhalen. Kunnen ze die hier niet gewoon bij hun theorie rijbewijs leren?

Leila en Mia op een boomstronk

Zoekplaatje

Zeehond gemaakt van afval uit zee

Zon of geen zon, altijd strandweer!

Met de kano naar de zee

waar we welkom geheten werden door zeehonden

In du vlamen

Hooj alemal
Mein spelingboek is uid
ijnduluk, om het tu virun heben wu hem in du vlamen gugoojt
Weg dur mee!
Lijlaa

Sun Diego, en verder

Wat is San Diego een leuke stad! We hebben er niet echt iets bijzonders bezocht, gewoon lekker rondgelopen en gehangen in parken, langs de kust en in de stad. Heel gezellige en relaxte sfeer, veel mensen op straat en op terrassen. Ook een bezoek gebracht aan het moderne kunstmuseum, zowel de afdeling in kustdorp La Jolla, als die in het centrum van San Diego, waarbij de laatste een interessante expositie had over de grensproblematiek, door kunstenaars uit San Diego en Tijuana. Zeker net zo'n goede sfeer als in San Francisco, een aanrader dus dat zonnige San Diego!
Inmiddels zijn we daar al weer even weg en hebben we een drukke week achter de rug, waarbij we weinig aan school zijn toegekomen, maar dat was niet erg, want in Nederland was het ook een week schoolvakantie. Natuurlijk hebben we ook even stilgestaan bij de overdracht van Beatrix. Heel wat Amerikanen zijn op de hoogte van ons koningshuis, dat is hier dus zeker in het nieuws (op bepaalde kanalen). Vanuit San Diego zijn we onze nieuwe camper op gaan halen in Los Angeles. We waren blijkbaar behoorlijk gewend (gehecht?) geraakt aan de vorige, want we vinden deze veel onhandiger ingericht, en dit verhuurbedrijf is ook wat minder royaal met handige dingen zoals fluitketels en scharen. Allemaal niet belangrijk, maar je gaat toch vergelijken. Deze heeft wel een sterkere motor, dat is wel handig, kunnen we ook eens op tempo blijven in de heuvels. Eerste bestemming met de camper was Santa Barbara, waar we nicht Sytske weer zouden treffen. Maar dat gebeurde heel toevallig al zo'n anderhalf uur eerder, op de snelweg midden in Los Angeles zit ineens een vrouw naast ons naar ons te zwaaien. Sytske! In Santa Barbara ook alleen maar weer rondgehangen (daar is Santa Barbara ook heel geschikt voor), blijkbaar hebben we daar momenteel behoefte aan. En toen, de Big Sur. Een prachtige bochtige weg langs een heel mooie kust. Met zeeolifanten, met blauwe baaien, met veel en veel kleuren bloemen, met ruige afgronden, en met totaal geen bereik, wat alleen maar bijdraagt aan de rustgevende ervaring. De zeeolifanten zijn grote zeehonden die bijna uitgestorven waren en de paar die er nog waren hebben zich gevestigd langs de snelweg en zijn zich gaan vermenigvuldigen. En hoe! We hebben op twee mooie campings gestaan, een aan de kust met geweldig uitzicht op de oceaan en een bloemenpaadje naar een prive baai, en een in het bos aan een riviertje, met de meest idyllische ontbijtplek tot nu toe.
Over of Highway 1 al dan niet spannend is hadden we ons geen zorgen hoeven maken, want daar zijn we bij Santa Cruz alweer vanaf gegaan. Sytske en vriend Wouter zijn namelijk enthousiaste klimmers en Leila wilde ook wel eens een rots beklimmen. Sytske en Wouter wisten een goede rots in Castle Rock State Park en die heeft Leila dus heel stoer bedwongen! Ook leuk om eens in een park te komen dat niet in de toeristische boekjes staat. Evengoed een heel mooi park, met bossen en uitzichten en rotsen dus, in heel bijzondere vormen, soort Barbapapa huizen. In Nederland zou zo'n park in de top tien van bestemmingen staan, maar hier moet het opboksen tegen Yosemite, Death Valley, Joshua Tree, Big Sur, en meer. Het is echt ongelooflijk hoeveel mooie en verschillende natuurgebieden en klimaten hier zijn.
Morgen staat er weer een bestemming op ons lijstje dat niet in de boekjes voorkomt, namelijk een bezoek aan de Jelly Beans fabriek. Mia is fan van deze snoepjes, als ze geen zakje van een vreemde mevrouw in een winkel krijgt die haar zo lief vindt, dan koopt ze ze wel van haar zakgeld. Dus toen we zagen dat de fabriek enigszins op de route lag hebben we een rondleiding daar natuurlijk in onze plannen opgenomen. En tja, als je daar dan toch naar op weg bent en je komt langs attractiepark Six Flags, wat doe je dan? Vandaag dus naar Six Flags geweest, weer een heel ander park met heel ander publiek en helaas deze keer geen lekker eten. Sytske was erbij, en vandaag hebben we voorlopig afscheid van haar genomen. Zij gaat weer aan het werk in Berkeley en wij gaan naar het noorden.

Moderne kunstmuseum in La Jolla

Zeeolifanten langs de weg in Big Sur

Uitzicht vanaf de camping, Mia krijgt school van Sytske

Bloemenpaadje naar de prive baai

Bij de campingbaai

Big Sur uitzicht

En nog een

Leila aan het klimmen!

Ja, halverwege!