Even geen camper

We blijven onze plannen wijzigen. De laatste week met de camper stonden Los Angeles en San Diego op het programma. Bij het zoeken naar campings kwamen we er (weer eens) achter dat de campings in of bij de steden saai zijn (veel asfalt), duur, en onhandig ver van de stad als je geen auto hebt. Tegelijkertijd kwamen we erachter dat hotels relatief goedkoop zijn (vergeleken met de meeste Europese steden). Het zal wel door het familielievende Amerika komen dat de vierpersoonskamers vaak net zo veel kosten als tweepersoonskamers. Dus hebben we besloten om de camper een weekje eerder in te leveren en die om te ruilen voor een auto. Wat kunnen we ineens hard! En wat zijn we wendbaar en flexibel! Jasper is nu naar de film zonder dat hij ons en ons hele huis hoeft mee te nemen. Maar we zijn nog niet klaar met rondreizen met de camper. Eigenlijk was ons plan om van San Diego naar Seattle te rijden met een auto. Dat bleek nu net weer heel prijzig te zijn, omdat je al gauw USD 750 moet betalen als je een auto op een andere plek inlevert dan je hem hebt opgehaald. En toen zagen we bij een camperverhuurder een heel goede aanbieding, zij zochten namelijk iemand die een camper voor hen van LA naar Seattle wil brengen, en betaal je ongeveer een derde van de normale prijs! Na overleg hebben we besloten daar op in te gaan en halen we 29 april onze nieuwe camper op. De kinderen vinden de camper namelijk erg leuk, en de voordelen van een camper zijn er ook, zoals dat je niet iedere keer je koffer hoeft in- en uit te pakken. We vinden het wel een beetje spannend, want hij is groter dan de vorige camper (ruim 8 in plaats van ruim 7 meter), en het schijnt dat de Highway 1, oftewel de PCH, de Pacific Coast Highway, die we willen nemen, wel erg mooi is, maar ook heel bochtig en met steile afgronden. De een zegt dat het goed te doen, en een ander raadt je absoluut af om bepaalde delen van de 1 met een camper te doen omdat het te eng is. We houden ons aanbevolen voor goede adviezen en ervaringen!
Na de natuur- en cultuurparken bezoeken we de laatste dagen weer ander soort parken: Pretparken! Eergisteren naar Disney California Adventure Park en vandaag naar Sea World in San Diego. Het Disney Park viel ons alles mee. Onze graadmeter blijft natuurlijk toch de Efteling, waar alles zo tot in detail verzorgd is en waar je ook nog eens tussen de bomen en bloemen loopt. Die laatste waren er niet, maar verder was het echt leuk. Het zag er allemaal heel mooi uit, en we zijn in allerlei soorten attracties geweest die we nog nooit eerder hadden meegemaakt. Natuurlijk waren er ook zoete en (te) Amerikaanse shows, maar Aladdin was dan weer heel grappig met een geest uit de fles die actuele grappen maakte (die we niet allemaal snapten). En op sommige punten scoort dit Disney park zelfs beter dan de Efteling. Zoals dat je niet bij de uitgang van een attractie door een winkel heen hoeft (heel verrassend eigenlijk voor het koopzuchtige Amerika) en het eten dat zowaar lekker was. Veel vegetarische keus, met veel groente. Daar kan de Efteling nog van leren met z'n Unox worsten. Sea World is een heel ander park, met achtbanen en andere attracties, dierentuin en dierenshows door elkaar. Het was er lekker rustig met een leuk en relaxed publiek. En veel nat worden, in attracties of door spetterende dolfijnen en orka's. De dag er tussenin hebben we de camper omgeruild voor de auto. Ik heb wel vaker dat ik vind dat Amerika af en toe best op Afrika lijkt, met z'n uitgestrektheid, en woningbouw, en klimaat, en gisteren had ik zeker zo'n dag. We hebben namelijk vooral zitten wachten,  eerst anderhalf uur op Hertz die ons op zou komen halen (terwijl het 10 km was), terwijl ze al drie keer aan de telefoon hadden gezegd dat ze er bijna waren. Toen nog een half uur bij Hertz omdat aan de overkant van de straat de auto in de behoorlijk warme zon met de hand werd gewassen door Mexicanen. Naast Hertz zat een andere groep Mexicanen onder een tentdoek gegrild vlees te lunchen, dus het rook ook nog eens naar Afrika. Lekker hoor. Toen we eenmaal de auto hadden zijn we gaan lunchen in een Frans bakkertje. Eenmaal binnen voelden we ons in Parijs. Jan zei het al in zijn laatste commentaar, Amerika heeft veel gezichten. Oja, en we zijn nog niet klaar met pretparken, morgen Legoland!
Hieronder nog wat foto's van Joshua Tree National Park, wederom een mooi en weer heel ander park. Woestijn, maar dan wel met veel planten. We dachten, vanwege de naam, dat het vooral om de bomen ging, maar de rare rotsformaties zijn ook een hoogtepunt!

Joshua bomen

Joshua rotsen

Leila vindt het superleuk om rotsen te beklimmen

Een ritje in Heimrich de rups in a Bug's World (Disney Park)

Jasper en Leila in een dryer na een natte attractie in Sea World

Foto's

Het is weekend en daarom zijn alle campings in Joshua Tree National Park vol. Jammer, want de campings van de nationale parken zijn altijd erg charmant, tussen de bomen met picknicktafels en barbecues. En goedkoop, 10 tot 20 dollar per nacht. Maar, dat hebben jullie in het vorige bericht kunnen lezen, zonder stroom, water, wifi en telefoonbereik. En nu staan we dus op een dure, saaie camping, met rijtjes campers naast elkaar op het asfalt, zonder bomen. Maar met zwembad, warme douches, stroom, en dus wifi. Dus meteen een kans om foto's bij het vorige bericht te plaatsen!

Met de gele auto, John en hond over de rotsen crossen

Een flesje wijn in Utah: in de papieren zak (it's the law!)

Varen op de Colorado

Da's nog eens een leuke drive thru!

Met de jeep tussen de rotsen door

800 jaar oude Indianen woningen

Mia bezoekt een kiva, een spirituele ruimte

En groots is ie, die Grand Canyon

Op verzoek van Jan, ook eens een foto met Karen er op

Leila laat een bericht achter voor de toekomst

Helikopter

Inmiddels zijn we alweer een eind verder op onze reis. We hebben afgelopen dagen op campings zonder elektriciteit, stromend water, wifi en telefoonbereik gestaan, bij Mesa Verde en Grand Canyon. Nu zitten Mia en ik op Grand Canyon Airport te wachten tot Jasper en Leila terug zijn van hun helikoptervlucht! En is er dus even tijd voor een kort berichtje, zonder foto's weliswaar. We gaan zometeen op weg naar Joshua Tree National Park, een flink stuk rijden weer, net als van Mesa Verde naar hier. We hebben ons goed vermaakt in Moab en zijn daar 6 dagen gebleven. De tocht met John in z'n Unimog was leuk! Echt ongelooflijk wat zo'n auto (en z'n bestuurder) allemaal kan! Dat ding rijdt zo ongeveer recht tegen rotsen op. John nam de tijd en heeft ons van alles verteld over de natuur, over Utah, over Mormonen, en ons dinosaurus afdrukken laten zien. Ook had hij z'n hond bij zich, waar de meiden helemaal dol op waren. Verder ook een tochtje op de Colorado rivier gemaakt met een raft. Erg wild was het niet, want de rivier staat nu laag, maar mooi was het even goed, en ook hard werken, want we hadden behoorlijke tegenwind. En tenslotte nog een dagje een jeep gehuurd en via off road paden naar het park met de fantastische naam Dead Horse Point gereden. De legende gaat dat de Indianen vroeger hun paarden naar deze klif reden en ze daar achterlieten als ze niet meer nodig waren. De paarden konden geen kant op en stierven of aan watertekort of omdat ze van de klif afstorten. Jasper en ik waren allebei helemaal verliefd op ons oranje Jeepje en het sturen ervan over zand, en over en onder rotsen door. Cute & strong! En oja, ook maar eens een dagje lekker genikst, winkeltjes gekeken en in het zwembad gelegen.
Daarna eens naar een heel ander park, Mesa Verde. Hier gaat het niet vooral om natuur, maar om cultuur. Zo'n 800 jaar geleden hebben Indianen onder de rotsoverhangingen uitgebreide nederzettingen gebouwd. En bovenop hadden ze hun akkers. De huizen zijn echt ongelooflijk, behoorlijk groot, sommige hebben wel meer dan 150 kamers en erg mooi. Al met al heel indrukwekkend. Het gebied is vol met vragen. De Indianen hebben hier zo'n 80 jaar gewoond en toen zijn ze plotseling vertrokken, met achterlating van allerlei spullen. Waarom weet niemand. Droogte? Vijanden?
En daarna dus Grand Canyon, daar hoeven verder weinig over te vertellen, daar heeft iedereen wel van gehoord! Bij de eerste blik staat je adem echt even stil, het is inderdaad groots! Grappige is wel dat je er ook aan went, aan het uitzicht. We hebben er een paar uur langs gewandeld en dat wordt het bijna decor. We waren wel blij dat we er in het laagseizoen waren (de Amerikaanse voorjaarsvakantie is duidelijk voorbij), anders is waarschijnlijk echt druk, zo te zien aan de mega parkeerplekken. De helikopter komt eraan, tijd om naar de verhalen te gaan luisteren!

Toppen en dalen

Maar dan letterlijk he. Vanuit Bryce Canyon hebben we de Scenic Byway 12 genomen naar Capitol Reef Natioan Park. Nou, dat Scenic, daar is geen woord van overdreven. Wat een ongelooflijk mooie weg. Je valt echt van de ene verrassing in de andere. Enorme vergezichten, maar ook stukken waar je maar 40 km per uur kan rijden omdat je tussen rode of later witte ronde rotsen doorslingert. Als je maar een paar uur in Amerika zou hebben dan zouden we je echt deze weg aanraden. Net toen we dachten dat we alle verrassingen wel gehad hadden gingen we over een pas op 3000 meter hoogte, en begon het te sneeuwen. Het wordt hier wel heel duidelijk dat hoe hoger je bent hoe kouder het is, en je gaat ook binnen enkele tientallen kilometers van hoog naar laag. In Capitol Reef National Park was het niet warm, een graad of tien, maar toch al een stuk warmer dan in het nabijgelegen stadje Torrey, 10 km verder, waar de bakker met vers brood vandaan kwam en op wiens auto 5 cm sneeuw lag. En net toen we dachten dat we niet meer wisten hoe regen eruitzag heeft het de halve nacht flink geregend. Wel gezellig in zo'n camper! Terwijl de meeste nationale parken echt iets onderscheidends hebben, kan je dat van Capitol Reef niet zomaar zeggen. Het is van alles wat, en vooral groots allemaal. En een stuk rustiger dan de andere parken, ook wel eens lekker. Naast dat het een natuurpark is, wordt hier ook een deel van de geschiedenis beschermd, zoals 1000 jaar oude rotstekeningen, en een dorp waar 10 pioniersgezinnen ruim 100 jaar geleden het gebied tot vruchtbare boomgaarden omtoverden. Dus er staat nog een oude boerderij, smederij, enz. En hoewel de pioniers hier allang niet meer wonen staan de boomgaarden er nog mooi bij en mag je er gratis fruit plukken (alleen was er nu niks) en houden ze de geschiedenis levend door nog altijd jams, chutneys en andere ingemaakte dingen te verkopen. Van Capitol Reef door naar Moab, alweer over zo'n mooie weg. Moab wordt omringd door natuurparken, noemt zichzelf mountain bike capital of the world en zit helemaal vol met allemaal 'adventure' bedrijven. Off road rijden bijvoorbeeld, en klimmen, en raften, en vliegen, enz. Vandaag rustig begonnen met een bezoek aan Natural Arches National Park. Hier staan zo'n 2000 natuurlijk gevormde stenen bogen, verspreid door het park. Het is een heel weids landschap waar ineens stenen pilaren, muren en natuurlijk bogen staan. En dat met besneeuwde bergen op de achtergrond. Het park is heel kindvriendelijk, met heel veel korte wandelingen, van een kwartier tot een half uur of iets langer, waarbij je in, door en onder bogen kan en mag klimmen. We wisten niet wat ons overkwam, zelfs Mia kon er niet genoeg van krijgen: 'Ah, gaan we nog een wandeling doen?' en 'Waarom was deze wandeling maar zo kort?'. Terwijl ze normaal na 10 minuten zogenaamd al moe is. Gelukkig werd het ook snel warmer vandaag, terwijl we gisteren met een graad of 4 aankwamen, wordt zaterdag alweer 29 graden verwacht. Niet alleen de hoogte telt dus mee, maar ook een koude snijdende wind. Morgen wordt het ruiger, dan stappen we met John in zijn Unimog en gaan we off road. Daarover later meer.

Utah rocks!

Big time! Net vier dagen in Zion National Park geweest. Jasper en ik waren hier zo'n 20 jaar geleden ook een dag geweest en toen had het niet veel indruk op ons gemaakt, naast al het natuurgeweld van Grand Canyon, Bryce Canyon en Yosemite. Maar we hebben onze mening bijgesteld, het is een fantastisch park. Net zulke muren van bergen als in Yosemite, maar dan rood. En, we willen jullie niet jaloers maken, met een heerlijk temperatuurtje van zo'n 20 a 25 graden. Perfect wandelweer, en perfect wandelgebied met veel wandelingen van een paar uur. Er is een heel nauwe canyon waar een rivier doorheen stroomt, en waar je met speciale pakken en schoenen aan door heen kan wandelen. Om daar 200 dollar aan uit te geven vonden we toch wat veel, maar het eerste uur ervan kun je naast de rivier lopen en dat hebben we wel gedaan. Aan het eind ervan was het leuk om andere mensen door het water te zien wandelen en natuurlijk om met het ijskoude water te spelen. Leila en ik hebben ons ook aan de 'Angels landing' wandeling gewaagd, waarbij je al zigzaggend een geplaveid pad dat is uitgehouwen in de bergen, volgt en zo snel omhoog gaat. De laatste 800 meter klim je langs kettingen, daarvan hebben we 400 meter gedaan, daarna werd het wel erg steil. Evengoed fantastische uitzichten! Naast Zion ligt het stadje Springdale, wat een verademing is met al z'n onafhankelijke eettentjes. Deep Creek Coffee in plaats van Starbucks!
Voor Zion waren we in Las Vegas. Ook een ervaring, maar een heel andere. De kinderen hadden zich er erg op verheugd vanwege de Eiffeltoren en de zeven permanente voorstellingen van Cirque du Soleil en Jasper had zich verheugd op de achtbanen. Leila was erg gelukkig dat ze er twee mocht zien. De Eiffeltoren in Parijs was toch mooier. Jasper heeft met een achtbaan door het casino complex New York New York gezoefd. Maar al met al is het toch veel slenteren met heel veel mensen langs de meest maffe gebouwen in de vorm van piramides, Venetiaanse kanalen, het Como meer. En alle gebouwen zijn vooral groot. Er staan een flink aantal hotels in Las Vegas in de top tien van grootste hotels ter wereld. Het blijft fascinerend, zo'n gokstad midden in de woestijn, met al die verschillende mensen, toeristen, gelukzoekers, en natuurlijk de rijken en de VIPs waarvoor speciale ruimtes in de casino's zijn en die zich in geblindeerde limousines laten vervoeren. Ook onze 'camping' was fascinerend, of trailer park, zoals ze het zelf noemen, is misschien een betere naam. We waren zo ongeveer de enige die hier als toerist waren, de andere plekken werden permanent bewoond door mensen die waarschijnlijk ooit ook het geluk kwamen zoeken maar toch niet helemaal gevonden hadden. Even wennen, maar uiteindelijk voelden we ons ook wel thuis.

En nu in Bryce Canyon. Jasper's favoriete park en een heel fotogenieke bestemming. Wat een kleuren en vormen! Moeilijk te beschrijven, maar gelukkig hebben we veel foto's gemaakt. En omdat het een stuk hoger ligt dan Zion is het hier weer frisser en ligt er zelfs hier en daar sneeuw. Om vanuit Zion naar Bryce te gaan moet je door een tunnel die alleen in het midden hoog genoeg is voor campers. Om er door te kunnen met je camper betaal je USD 15 en dan houden ze het tegenliggende verkeer tegen zodat je door de tunnel kan. Goed geregeld! Hadden we al gezegd dat we ontelbaar veel eekhoorns hebben gezien?