Op walvisjacht

Overal lees en hoor je hier over walvissen kijken, vanaf de kust en vanaf de boot. Die wilden wij natuurlijk ook wel zien! Maar om een of andere reden ben ik niet zo gelukkig als het gaat om walvissen. De walvissen trekken in de herfst van Alaska naar Mexico en in de lente gaan ze weer terug. Op zich zijn er nu dus weinig walvissen langs de kust, maar voor Oregon zijn er zo'n 500 die om een of andere reden geen zin hebben om verder te zwemmen naar Alaska. In Oregon is er een goede plek om ze te zien, namelijk het walviscentrum in Depoe Bay. Maar toen wij er kwamen was dat gesloten voor renovatie. Geen walvissen gezien dus. Op Vancouver eiland kom je om in de bedrijven die walvistochten aanbieden, waarvan sommige zelfs walvisgarantie bieden (wat betekent dat als je er geen ziet, je gratis nog een keer mag). We hebben gevraagd wat het verschil was tussen tochten in Victoria en in Tofino, en rond Victoria leven ongeveer 85 orka's, terwijl je vanuit Tofino grotere kans hebt om bultrugwalvissen te zien. Orka's leken ons leuker, die zijn speels en nieuwsgierig, alhoewel bultruggen natuurlijk ook behoorlijk indrukwekkend zijn omdat ze zo groot zijn en zo'n mooie staart hebben. Dus Leila en ik op safari vanuit Victoria. Goed ingepakt, want hoewel het in Victoria lekker zonnig was, was het op water behoorlijk fris. 98% kans dat we een walvis zouden zien. Drie keer raden: Wij hoorden bij die 2% (deja vu van mijn enige eerdere walvissafari, zo'n 25 jaar geleden in Noorwegen; toen behoorden we ook tot de 2%). Dat betekende wel dat we de volgende dag nog een keer mochten! Leila vond het geweldig, want de tweede keer zaten we op een 12 persoons speedboot in plaats van de 26 persoons van de dag ervoor, en de kleine ging een stuk harder. En deze keer waren we gelukkiger, we zagen geen orka's, maar wel een bultrugwalvis, heel dicht langs de kust van de San Juan eilanden. Amerikaans grondgebied, dus helaas mocht onze Canadese boot niet dichterbij komen. Evengoed wel gaaf hoor om zo'n beest 5, 6 keer boven water te zien komen en daarna die staart als ie weer voor een minuut of zeven onderduikt.
En toen werd het tijd om ons appartement in Victoria te verlaten en naar Tofino te rijden. De kinderen, en vooral Leila, met pijn in hun hart. Victoria heeft een speciaal plekje bij Leila. Het is leuk om dat te zien gebeuren, dat ze zich ineens meer thuis en op haar gemak voelt, meer dan in de VS. Het is dan ook een erg leuk stadje, met zoals al eerder gezegd, veel leuke dingen te doen, en ook veel leuke onafhankelijke winkels en kledingontwerpers en restaurants. Maar zeker geen spijt dat we naar Tofino zijn gegaan. Tofino zegt over zichzelf: Half the speed, twice the pleasure. En zo was het. Heel relaxed. We hadden ook weer een heel mooi houten huisje in een soort kleinschalig beach resort. Heerlijk geslapen met het geluid van de golven op de achtergrond. Ook ontdekt waar de orka's waren, namelijk in Tofino, ze waren daar gespot, gewoon vanaf het strand (niet dat wij ze gezien hebben). Naast de prachtige kust met overal rotsen en baaien met zandstrandjes staat Tofino ook bekend om z'n regenwoud. Nooit geweten dat je in koude klimaten ook regenwouden hebt. De regen die de laatste dagen viel in Tofino maakte het ons iets makkelijker om daar weg te gaan en over te varen naar het vaste land, naar Vancouver. Waar we in jullie klimaat zitten, 15 graden en regen. Als het goed is wordt het morgen beter en zijn we van plan te fiets de stad onveilig te maken (of tenminste het Stanley Park), met onze Nederlandse fietsstijl.

Goed ingepakt voor de boottocht

Is het een walvis? Nee, een onderzeeer. Ook nooit eerder gezien.

Dit is 'm! Zie je de staart?

De mooie baaien

Leuk huisje in het Ocean Village Beach Resort

Koud regenwoud